Slimmer Samen Bouwen

Dé cohousingdroom, dat is wat de Haringrokerij in Antwerpen voor veel mensen is: een gerenoveerd geklasseerd pand, midden in de stad Antwerpen met een magnifieke binnentuin en buren die op elkaar kunnen rekenen. Hier bewijzen zes gezinnen al meer dan 20 jaar dat cohousing werkt. Wij mochten op de koffie bij Lieve Geerts (66), die alles precies zo opnieuw zou doen.

Straffer nog, nu de bewoners van de Haringrokerij allemaal een jaartje ouder en de kinderen het huis uit zijn, zoeken ze samen naar een ander pand. Lieve: ‘We zouden de rokerij graag overlaten aan een nieuwe groep jonge gezinnen. Maar eerst moeten we zelf een pand vinden dat geschikt is om appartementen of woningen op maat van een oudere generatie in te huisvesten. Op die manier gaan we een stukje van de zorg die we binnen een paar jaar nodig zullen hebben, zelf kunnen voorzien. Jammer dat de Stad zoiets niet meer stimuleert. Hoewel de meeste overheden de mond vol hebben van ‘alternatieve woonvormen’, wordt er in de praktijk zelden afgeweken van alle klassieke woonreglementering. Als we wonen in de stad betaalbaar willen maken, dan moet daar toch verandering in komen. ’

 

 

 

 

«Overheden hebben de mond vol van ‘alternatieve woonvormen’, maar in de praktijk wordt zelden afgeweken van klassieke woonreglementering»

De groep heeft het in hun begindagen nochtans ook niet makkelijk gehad: het complex was in een erbarmelijke staat en bovendien was de voormalige haringrokerij een beschermd monument. ‘In 1982 zijn we beginnen zoeken naar een pand. We zijn er nog steeds van overtuigd dat het een goede zaak was om dit oude monument in ere te herstellen en zo een deeltje van de stad te vernieuwen. Toen was het Zuid nog een verwaarloosde maar wel betaalbare buurt, dat is nu wel anders. Alleen had ik dit nooit aangedurfd, maar met deze groep zou ik het zo opnieuw doen.’

Nooit alleen

De zes gezinnen kochten het pand in onverdeeldheid in 1986. Er werden 6 heel verschillende woningen in de voormalige rokerij gepast. De groottes variëren van 100m2 tot 300m2. ‘Het was een heel gepuzzel, want je moet natuurlijk rekening houden met de bestaande constructie. Iedereen heeft ook zijn eigen woning kunnen inrichten naar eigen smaak.’ Naast de privéwoningen is er een gemeenschappelijke tuin, tuinberging, fietsenstalling, kelder met diepvries, wasmachine en droogkast, een keuken, speelplaats en vergaderzaal. Elke bewoner bezit ook 1 elfde van de bureauruimte en 2 appartementjes die we verhuren. De opbrengst gaat naar de gezamenlijke rekening die de gemeenschappelijke kosten dekt en intussen sparen we zo ook voor onze nieuwe woonst.'

«Hoewel ik zelf geen kinderen heb, heb ik wel deel uitgemaakt van het leven van de veertien kinderen die hier gewoond en gespeeld hebben»

‘Ik ben alleenstaand en mijn schrikbeeld was dat ik ergens op een appartementje in de Stad eenzaam zou uitdoven. Hier kom je mensen tegen, ben je eigenlijk nooit alleen. Toen de kinderen nog klein waren, hebben we hier een zalige tijd beleefd. Hoewel ik zelf geen kinderen heb, heb ik wel deel uitgemaakt van het leven van de veertien kinderen die hier gewoond en gespeeld hebben. Voor een stukje creëer je een familiaal gevoel. Neem nu de zomertijd: je start met een boekje op je terras en voor je het weet, beland je allemaal samen op het terras. Als je niet een beetje sociaal bent, koop je beter een fermette op het platteland.’ (lacht) ‘Let op: dat betekent niet dat we geen belang hechten aan privacy. Wij bellen ook gewoon bij elkaar aan, kinderen moesten thuis gaan eten en we moeien ons niet met het huishouden van een ander.’

 

Feestje bouwen

'Natuurlijk zijn er al stevige discussies geweest en werd er al eens met een deur geslagen, maar de dag erna denk je: ‘Wat ben ik stom geweest, kijk eens hoe goed we het hier hebben’. Iedereen durft zijn gedacht te zeggen en dat is het belangrijkste. Als ik een tip mag geven: bouw af en toe een feestje, dat zorgt voor een goeie sfeer en maakt de discussies de dag erna een stuk zachter. Hier is elke gelegenheid een aanleiding voor een barbecue of drink. Sowieso ontbijten we elke maand samen op een zaterdagmorgen. Daarna klussen we samen in de tuin, gaan we naar het containerpark of doen andere werkjes. Ieder heeft zo zijn specialiteit, wat maakt dat je elkaar ook waardeert.  De derde zondagavond van de maand bespreken we de financiën en de toekomst bij een glas wijn. Het zou wel mooi zijn mochten we snel op een nieuwe locatie botsen, voor we met z’n allen te oud zijn om ons in zo’n nieuw avontuur te storten.’